Ανεμώνη (Αnemone sp.)

Ανθίζει από το Φεβρουάριο μέχρι τον Απρίλιο και δίνει άφθονη γύρη.
Οι πανέμορφες ανεμώνες πολλές φορές αναφέρονται και ως ‘αγριοπαπαρούνες’.
Βροχερός και ήπιος χειμώνας ευνοεί την πρώιμη άνθισή τους το χειμώνα έως και
τους πρώτους μήνες της άνοιξης. Τα μεγάλα εντυπωσιακά ασπρορόδινα ή και
κόκκινα λουλούδια της ανεμώνης, προσελκύουν τις μέλισσες για τη γύρη που
προσφέρουν. Λόγω εποχής ανθοφορίας έχουν μελισσοκομικό ενδιαφέρον.

Φασκόμηλο (Salvia officinalis)

Ανθίζει σε χέρσες, ξηρές, πετρώδεις θέσεις. Η αξία του φασκόμηλου για τη
μελισσοκομία είναι μεγάλη όπως και η εκτίμηση των μελισσοκόμων όλης της
νησιωτικής Ελλάδας για το αρωματικό αυτό φυτό της ελληνικής χλωρίδας.
Σημαντική όμως και η προτίμηση που δείχνουν οι μέλισσες στη βόσκηση των
λουλουδιών της φασκομηλιάς συλλέγοντας κυρίως νέκταρ την περίοδο Μαρτίου
Απριλίου.

Αγριολεβάντα (Lavandula stoechas)

Αυτοφυές αρωματικό φυτό που βρίσκεται σ’αρκετές περιοχές της χώρας μας όπως
Πελοπόννησο, Χαλκιδική, Κρήτη, Εύβοια, Κω και σ’άλλα νησιά. Μεγάλη παρουσία
έχει στη Λέσβο όπως είναι γνωστό με το κοινό όνομα Αβαγιανός. Ανήκει στην
οικογένεια των χειλανθών (Labiatae) που αναγνωρίζονται εύκολα από τους
τετραγωνικούς βλαστούς και είναι τα περισσότερα αξιόλογα μελισσοκομικά φυτά.
Οι μέλισσες επισκέπτονται τα λουλούδια της αγριολεβάντας κυρίως για το νέκταρ το
οποίο λόγο εποχής άνθησης (από Φεβρουάριο έως Απρίλιο) καταναλώνεται για τη
διατροφή του γόνου.

Αγριοσουσαμιά (Heliotropium europeum)

Ποώδες ετήσιο φυτό με άσπρα ευωδιαστά λουλουδάκια που φυτρώνει σε χέρσα
εδάφη και σε θερισμένα σιτηρά.
Η ταξιανθία θυμίζει το λουλούδι της σουσαμιάς, ανθίζει τον Ιούλιο σταδιακά, δένει
τους σπόρους στη βάση και συνεχίζει την ανθοφορία προς την κορυφή. Η διάρκεια
ανθοφορίας ξεπερνά τις 30-40 ημέρες και διακόπτεται συνήθως το
φθινόπωρο ή από το όργωμα των χωραφιών. Σε ορισμένες περιοχές παράγεται μέλι
με σημαντική συμμετοχή του αξιόλογου αυτού μελισσοκομικού φυτού,
λευκοκίτρινου χρώματος με εξαιρετικό χρώμα.

Καβαλαριά – Αγριόβικος (Vicia sp.)

Εξόχως μελιγόνο αυτοφυές ζιζάνιο των καλλιεργειών. Την άνοιξη κυριαρχεί στην
αυτοφυή βλάστηση ακαλλιέργητων εκτάσεων, στους φράκτες και τα σύνορα μεταξύ
των καλλιεργειών.
Αναρριχόμενο φυτό, στερείται ισχυρού κορμού, ενώ βροχοπτώσεις την άνοιξη
ευνοούν τη γρήγορη ανάπτυξή του και την πλούσια και συνεχή ανθοφορία του. Μ ε
συνθήκες ήπιου χειμώνα (φυτό ευαίσθητο στους παγετούς) και βροχερής άνοιξης,
κλιμακώνει την ανθοφορία στους συνεχούς εκπτυσσόμενους νέους βλαστούς, από το
τέλος του χειμώνα έως και το καλοκαίρι. Τα λουλούδια με χρώμα βαθύ κόκκινο-μοβ
και σχήμα ψυχής (πεταλούδας) όπως σ’όλα τα ψυχανθή, προσφέρουν νέκταρ σε
μεγάλες ποσότητες και τ’αποτελέσματα φαίνονται μέσα στην κυψέλη, που βαραίνει
γρήγορα από το μέλι που ωριμάζει. Υπολογίζεται πολύ από τους μελισσοκόμους, η
σημασία του όμως συνεχώς υποβαθμίζεται, αφού η εντατική χρήση της γεωργικής
γης και των ζιζανιοκτόνων το περιορίζουν στα ρείθρα των δρόμων και στις εκτάσεις
με μεγάλη κλίση που δύσκολα καλλιεργούνται.

Ασφάκα (Phlomis fruticosa)

Εντυπωσιακά κίτρινα λουλούδια και ζωηρή βλάστηση χαρακτηρίζουν τον θάμνο
αυτό που καλύπτει πολλές άγονες εκτάσεις της ΝΔ κυρίως Ελλάδος. (Βελαούρες
είναι η επωνυμία τέτοιων εκτάσεων στη Δυτική Ελλάδα).
Είναι φυτό αμφισβητούμενης μελισσοκομικής αξίας. Παρά το γεγονός ότι η
ανθοφορία της διαρκεί πλέον των δύο μηνών (άνοιξη), σπάνια παρατηρεί κανείς
μέλισσες να βόσκουν στα μακρυκάλυκα λουλούδια της. Μερικές φορές όμως, ιδίως
προς το τέλος της ανθοφορίας όταν αρχίζουν να μαραίνονται τα λουλούδια ή μετά
από βροχή όταν τα λουλούδια γεμίζουν νερό και οι μέλισσες μπορούν να φθάσουν με
την προβοσκίδα τους το νέκταρ, τότε η παραγωγή μελιού είναι εντυπωσιακή. Το μέλι
της ασφάκας (δεν βγαίνει κάθε χρόνο ούτε σε μεγάλες ποσότητες) είναι πολύ καλής
ποιότητας, με ευχάριστη γεύση και ανοικτό κίτρινο χρώμα

Αγριορίγανη – Θυμαράκι – Τούφα (Thymus serpyllum)

Πολύ διαδεδομένο αυτοφυές φυτό, χαμηλή πόα, που δεν ξεπερνά σε ύψος τα 30-40
εκατοστά, με ευωδιαστά ασπρορόδινα λουλούδια και φύλλα-βλαστάρια με μεγάλη
ποσότητα αιθέριου ελαίου, παρόμοια με του θυμαριού.
Απαντάται σ’όλα τα υψόμετρα, από τα παραθαλάσσια μέρη μέχρι και πάνω από
1.000 μέτρα, προσελκύει τις μέλισσες με το έξοχο αρωματικό νέκταρ του. Σε
περιοχές συνήθως ορεινές, με μεγάλες εκτάσεις αγριορίγανης ή τούφας, όπως είναι
γνωστό και αλλιώς το θυμαράκι, το μέλι που παράγεται, συνήθως τον Ιούλιο μετά την
ανθοφορία του Μαΐου-Ιουνίου είναι πολύ αρωματικό, εφάμιλλο του θυμαριού.

Ασφόδελος (Asphodelus microcarpus)

Ο ασφόδελος είναι ζιζάνιο των βοσκοτόπων , δυσκολοεξώντοτο, ακριβώς όμως
γι’αυτόν τον λόγο πολύτιμο μελισσοκομικό φυτό, συνυπολογιζόμενου του γεγονότος
ότι προσφέρει μεγάλες ποσότητες νέκταρος στις μέλισσες, είναι πρώιμης μεγάλης
διάρκειας άνθισης, σκληροτράχηλο φυτό στις καιρικές συνθήκες. Βροχές ακόμη και
στη διάρκεια της ανθοφορίας δεν επηρεάζουν την ανθοφορία.
Oι ανθοφόροι βλαστοί εμφανίζονται στις αρχές της άνοιξης μέχρι και τον Ιούνιο στις
όψιμες τοποθεσίες.Οι βροχές της άνοιξης ευνοούν την σταδιακά επεκτεινόμενη
ανθοφορία των στελεχών και την επιτυχημένη νεκταροέκκριση. Αρκετές χρονιές
τ’αποθέματα μελιού που συλλέγουν οι μέλισσες είναι περισσότερα από τις ανάγκες
(μεγάλες αυτή την εποχή) για την εκτροφή του γόνου και πραγματοποιείται τρυγητός.